تد

چگونه هوش مصنوعی حافظه، کار و زندگی اجتماعی ما را بهبود می‌بخشد

ماشینها چقدر میتوانند ما را هوشمند سازند؟ تام گروبر، از سازندگان Siri، قصد دارد هوش مصنوعی انسانی بسازد که به جای رقابت با ما یا جایگزینی ما، تقویتمان کرده و با ما همکاری کند. او هدف خود درباره آینده‌ای را به اشتراک میگذارد که در آن هوش مصنوعی به ما در رسیدن به درک، خلاقیت و عملکردهای شناختی به اندازه ابرانسان کمک می‌کند. از توربوشارژینگ مهارتهای طراحی گرفته تا به خاطر آوردن هر چیزی که تا به حال خوانده‌ایم، و اسم هرکسی که تا حالا دیده‌ایم. او میگوید: “ما در دوره رنسانس هوش مصنوعی قرار داریم.”، “هرچه ماشینها هوشمندتر شوند، ما هوشمندتر می‌شویم.”

متن سخنرانی – چگونه هوش مصنوعی حافظه، کار و زندگی اجتماعی ما را بهبود می‌بخشد

من به این جا اومدم تا طرز فکر جدیدی درباره زمینه فعالیت خودم یعنی هوش مصنوعی به شما معرفی کنم. من فکر می‌کنم که هدف هوش مصنوعی قدرتمندتر کردن انسانها با هوش ماشینیه. وهر چه ماشین‌ها هوشمندتر بشن، ما هوشمندتر میشیم. من به این میگم “هوش مصنوعی انسانی”، نوعی هوش مصنوعی که برای برآورده کردن نیازهای انسانها از طریق تقویت و همکاری با انسانها طراحی شده.

حالا، امروز خوشحالم که می‌بینم که ایده داشتن یک دستیار هوشمند به دغدغه اصلی نبدیل شده. یک تعبیر جا افتاده از تعامل بین انسان و هوش مصنوعی. و یکی از اونها که من در خلقش کمک کردم اسمش هست Siri. شما Siri رو میشناسید. Siri چیزیه که قصد شما رو می‌دونه. و به شما کمک می‌کنه اون رو انجام بدید.

کمک می‌کنه کارها رو انجام بدید. ولی چیزی که شما ممکنه ندونید اینه که ما Siri رو طراحی کردیم تا به عنوان یک هوش مصنوعی انسانی با یک واسط مکالمه انسان رو قدرتمندتر کنه. واسطی که باعث شد افراد باهر میزان توانایی و مستقل از این که کی هستن از اون استفاده کنن. حالا برای بیشتر ما، تأثیر این تکنولوژی کمی ساده‌تر کردن انجام کارهاست.

ولی برای دوست من، دنیل تاثیر هوش مصنوعی در این سیستمها سرنوشت‌سازه. میدونید، دنیل واقعا پسر اجتماعیه، او نابینا و معلوله و این باعث میشه نتونه راحت از دستگاههایی که ما قدرشونو نمیدونیم استفاده کنه. آخرین باری که خونشون بودم برادرش گفت، “صبر کن! دنیل هنوز آماده نیست! داره با خانمی که اینترنتی باهاش آشنا شده تلفنی حرف میزنه.

” من گفتم:”چه باحال! چطوری؟” خب، دنیل برای گذروندن زندگی اجتماعیش از Siri استفاده می‌کنه و بدون نیازبه کمک کسانی که ازش مراقبت میکنن ایمیل و پیام متنی بزنه و تماس تلفنی برقرار کنه. جالبه نه؟ این اتفاق بزرگیه. این آدم می‌تونه به کمک رابطه‌ش با هوش مصنوعی با انسانهای واقعی رابطه داشته باشه.

و این، کار هوش مصنوعی انسانیه. یه مثال دیگه از اثراتی که زندگی آدما رو تغییر میده تشخیص سرطانه. وقتی یک پزشک در مورد سرطان تردید داره از بیمار نمونه میگره و اون رو به پاتولوژیست میده که زیر میکروسکوپ نمونه رو بررسی کنه. حالا پاتولوژیست هرروز صدها اسلاید و میلیونها سلول رو نگاه می‌کنه.

برای کمک به انجام این کار بعضی محققان با استفاده از هوش مصنوعی یک “طبقه بندی کننده” هوشمند ساختند. طبقه بندی کننده الان با دیدن تصاویر مشخص میکنه که “این سرطان هست یا نیست” قبلا طبقه بند خوب عمل میکرد، اما نه به خوبی انسان، که اکثر مواقع درست تشحیص میداد. اما وقتی توانایی ماشین و انسان رو باهم ترکیب کردند دفت به ۹۹/۵ درصد رسید.

همکاری هوش مصنوعی با انسان۸۵ درصد خطا ها رو از بین برد و به پاتولوژیست اجازه داد به تنهایی کار کند. در غیر این صورت بسیاری از سرطانها ممکن بود درمان نشده باقی بمون حالا، برای آدم کنجکاو، مشخص میشه که انسان توی رد کردن جوابهای مثبت اشتباه بهتر عمل می‌کنه و ماشین در مواردی که تشخیص آنها دشوار هست.

ولی درسی که در این جا می‌گیریم این نیست که کدوم برای این کار طبقه بندی بهتر هستن. این چیزها هرروز در حال تغییر هستن، درسی که می‌گیریم این هست که از ترکیب تواناییهای افراد و ماشین همکاری به وجود اومد که عملکردی به اندازه یک ابر‌انسان داشت. و این قدرت هوش مصنوعی انسانی رو نشون میده حال بیاید به یک مثال دیگه درباره عملکرد توربوشارژینگ نگاه کنیم این جا موضوع، طراحی است.

حال فرض کنید شما یک مهندس هستید. میخواهید یک فریم جدید از یک درام طراحی کنید. همه ابزارهای نرم افزاری و طراحی رو میگیرید و فرم و ابزارها رو در اونها وارد میکنید و سپس عملکرد طرح رو تحلیل میکنید. این به شما یک طرح میده اگه همه اون ابزارها رو به یک سیستم هوش مصنوعی بدید میتونه هزاران طرح تولید کنه.

این ویدئو از نرم افزار Autodesk فوق العاده ست. واقعیه! و این شکلی روش طراحی ما رو دچار تغییر میکنه. الان این مهندس میگه که طرح باید چه چیزی رو در نهایت به دست بیاره و ماشین میگه “اینها یافته‌های ممکن هستن” حالا، کار مهندس اینه که اون طرحی رو که از همه بیشتر با اهداف طراحی جور هست انتخاب کنه، اون به عنوان انسان به خاطر قدرت تشخیص و تخصصش بهتر از هرکس دیگه این رو تشخیص میده اینجا طرحی که نهایت انتخاب میشه شبیه چیزی که به نظر طبیعت طراحیش کرده، منهای میلیونها سال تکامل و همه چیزهای غیرضروری حالا بیاید ببینیم که این ایده هوش مصنوعی انسانی ما رو کجا میبره اگه تا ورای مرزهای احتمالی دنبالش کنیم مار و کجا میبره چه جور قدرتی دوست داریم به دست بیاریم؟ مثلا بهبودشناختی! چطوره؟ به جای این که بپرسیم “چقدر میتونیم ماشینامونو هوشمند کنیم؟” بیاید بپرسیم “ماشینامون چقدر میتونن مارو هوشمند کنن؟” یعنی، مثلا حافظه رو در نظر بگیرید حافظه اساس هوش انسانه ولی دچار عیوب زیادیه ما خوب میتونیم داستان تعریف کنیم اما نمیتونیم اونو با جزییات به یاد بیاریم و حافظه‌مون هم به مرور زمان از بین میره مثلا این که دهه ۶۰ چی شد، من هم میتونم اونجا برم؟ [خنده حضار] ولی چی میشد اگه ما هم حافظه‌ای مثل حافظه کامپیوتر داشتیم و تو زندگی ازش استفاده میکردیم؟ چی میشد اگه هر آدمی که میدیدیم به خاطر می آوردیم، این که تلفظ صحیح اسمشون چی بود، جزییات خونواده‌شون، ورزش مورد علاقه و آخرین مکالمه‌ای که باهاشون داشتیم؟ اگه تو کل زندگیتون چنین حافظه‌ای داشتین، میتونستین به همه تعاملاتی که با دیگران در طول زمان داشتین ازدیدگاه هوش مصنوعی نگاه کنین و روی روابط بین فردیتون تاثیر بذارید.

چی میشد میتونستین به AI بگید هرچی که شما تا حالا خوندین رو بخونه و هر آهنگی که تاحالا گوش کردین رو گوش کنه، به عنوان کوچکترین سرنخ میتونست بهتون کمک کنه، هرچی تاحالا دیدین یا شنیدین رو به خاطر بیارین. تصور کنین این چقدر میتونه به توانایی شما برای ساختن ارتباطات جدید و تشکیل ایده‌های جدید کمک کنه.

و در مورد بدنمون چطور؟ چی میشد میتونستیم تاثیر هر غذا یا قرصی که میخوریم یا شبهایی که تا صبح بیدار میمونیم رو بیاد بیاریم میتونستیم هرکار که میخوایم با اطلاعاتمون درباره چیزهایی که حالمون رو خوب میکنه و سالم نگهمون میداره انجام بدیم و تصور کنید این چقدر میتونست روشی که ما حساسیتها و بیماریهای مزمن رو مدیریت می‌کنیم تحت تاثیر قرار بده من معتقدم هوش مصنوعی میتونه امکان بهبود حافظه شخصی رو به واقعیت تبدیل کنه.

نمیتونم بگم چه موقع، یا این که چه عواملی در این موضوع دخیل هستند، اما فکر میکنم که این تحول اجتناب ناپذیره، چرا که هرچیزی که امروز هوش مصنوعی رو موفق میکنه از جمله در دسترس بودن اطلاعات جامع و توانایی ماشینها برای معنا بخشیدن به این اطلاعات میتونه به اطلاعات مربوط به زندگی ما اعمال بشه و این اطلاعات امروزه برای همه ما قابل دسترسیه، چون زندگی امروزی به صورت دیجیتال بوسیله موبایل و بصورت آنلاین اداره میشه.

به نظر من، حافظه شخصی یک حافظه خصوصیه. ما انتخاب میکنیم که چه چیزی رو بخاطر بیاریم و چه چیزی رو به خاطر نیاریم. این بسیار مهمه که این مساله محرمانه باقی بمونه. حالا برای بیشتر ما، اثر حافظه شخصی بهبود یافته دستیابی به یک ذهن قدرتمند تره که اگر خوشبین باشیم، کمی نیز اجتماعی‌تر شده.

ولی برای میلیونها نفر که از آلزایمر و دمانس رنج میبرند تفاوتی که حافظه بهبود یافته میتونه ایجاد کنه به اندازه تفاوت یک زندگی ایزوله با یک زندگی با عزت و پررفت و آمده. ما در حال حاضر درست در دوره رنسانس هوش مصنوعی قرار داریم. منظورم اینه که ازهمین چند سال پیش ما شروع به پیدا کردن راه‌حلهایی برای مسائل هوش مصنوعی کردیم که دهها سال بوده که با آنها درگیر بودیم: درک صحبت و متن و فهم تصویر.

ما برای این که چطور از این تکنولوژی قدرتمند استفاده کنیم آزادیم میتونیم ازش برای اتوماسیون استفاده کنیم و باهاش رقابت کنیم، و همچنین میتونیم ازش برای قدرتمندتر کردن خودمون و همکاریش با ما استفاده کنیم تا محدودیتهای شناختی خودمون رو از بین ببریم و ازش برای انجام کارهایی که میخوایم انجام بدیم کمک بگیریم که فقط اونها رو بهتر انجام بدیم.

و هرچه که روشهای بهتری برای دادن هوش به ماشینها کشف می‌کنیم. میتونیم اون هوش رو به همه دستیارهای هوشمند توی دنیا، و در نتیجه به هر شخصی فارغ از شرایطش، توزیع کنیم، و به همین خاطر هست که هر وقت یه ماشین هوشمندتر میشه. “ما” هوشمند تر میشیم، به همین خاطر هست که هوش مصنوعی ارزش گسترش پیدا کردن داره.

متشکرم.

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا